Η γέφυρα Νοτρ-Νταμ (Γαλλικά: Pont Notre-Dame) είναι μία από τις 37 γέφυρες που διασχίζουν τον Σηκουάνα στο Παρίσι της Γαλλίας.
Συνδέει το 4ο διαμέρισμα της δεξιάς όχθης με το νησάκι Ιλ ντε λα Σιτέ. Στον άξονα της γέφυρας, προς τα νότια, το Πετί-Πον (Μικρή γέφυρα) συνδέει το νησί με το 5ο διαμέρισμα της αριστερής όχθης.
Η σημερινή γέφυρα, που χτίστηκε το 1853 κατά τη διάρκεια του μετασχηματισμού του Παρισιού, έχει μήκος 105 μέτρα και πλάτος 20 μέτρα, ενώ τα αρχικά πέντε τόξα μειώθηκαν σε τρία το 1912, εκ των οποίων το κεντρικό τόξο 60 μέτρων είναι μεταλλικό.
Η γέφυρα είναι γνωστή ως η «αρχαιότερη» στο Παρίσι, με την έννοια ότι, ενώ η παλαιότερη γέφυρα στο Παρίσι που βρίσκεται στην αρχική της κατάσταση και σε χρήση είναι αναμφίβολα η Πον Νεφ, στη θέση της γέφυρας Νοτρ-Νταμ υπήρχε μια γέφυρα διαφορετικής μορφής, ήδη από τη ρωμαϊκή εποχή, που ονομαζόταν
Μεγάλη γέφυρα, ωστόσο, έχει καταστραφεί και ανακατασκευαστεί πολλές φορές.
Η γέφυρα UFO Tower (επίσημα γνωστή ως Most SNP ή Γέφυρα της Σλοβακικής Εθνικής Εξέγερσης) είναι ένα από τα πιο εμβληματικά και αναγνωρίσιμα ορόσημα της Μπρατισλάβα.
Το φουτουριστικό της σχήμα, που μοιάζει με ιπτάμενο δίσκο, βρίσκεται στην κορυφή του πυλώνα της γέφυρας πάνω από τον ποταμό Δούναβη, σε ύψος 95 μέτρων.
Η γέφυρα Ευήνου βρίσκεται επί της Εθνικής οδού Αντιρρίου - Μεσολογγίου. Έχει συνολικό μήκος 240 μέτρα (6 ανοίγματα των 40 μέτρων έκαστο) και πλάτος 10 μέτρα.
Η έναρξη της κατασκευής της έγινε το καλοκαίρι του 1965 και η παράδοσή της στην κυκλοφορία στις αρχές του 1967.
Η δαπάνη κατασκευής ανήλθε στο ποσό των 13,75 εκ. δραχμών (με τιμές της εποχής εκείνης) και απαιτήθηκαν 55 τόννοι σκληρού χάλυβα προέντασης και 225 τόνοι σιδηρού οπλισμού.
Για τα βάθρα και το κατάστρωμα απαιτήθηκαν 8.400 κυβικά μέτρα σκυροδέματος.
Το έργο μελετήθηκε και κατασκευάστηκε από Έλληνες τεχνικούς. Την τεχνική μελέτη εκπόνησε το Γραφείο Δοξιάδη και την κατασκευή ανέλαβε η Ανώνυμη Τεχνική Εταιρία "ΔΟΜΙΚΗ".
Επιβλέπουσα Αρχή ήταν η 2η Ε.Υ.Ε.Ο. (2η Ειδική Υπηρεσία Εθνικών Οδών) του Υπουργείου Δημοσίων Έργων.
Πριν την κατασκευή της γέφυρας, τα οχήματα χρησιμοποιούσαν τη σιδηροδρομική γέφυρα.
Το Δεκέμβριο του 2021 η γέφυρα ύστερα από έντονη βροχόπτωση υπέστη σοβαρές φθορές με αποτέλεσμα την διακοπή της διέλευσης των οχημάτων.
Την ίδια μέρα κατέρρευσε η γειτονική σιδηροδρομική γέφυρα με αποτέλεσμα αυτή της Ιόνιας Οδού να αποτελεί πλέον τον μοναδικό τρόπο να φτάσει περάσει κάποιος από την Αιτωλία στην Ακαρνανία και από το Αντίρριο στο Μεσολόγγι.
Το Bacunayagua είναι ένα κουβανέζικο χωριό και δημοφιλές consejo ("λαϊκό συμβούλιο", δηλαδή εκλογική περιφέρεια) του δήμου Santa Cruz del Norte , στην επαρχία Mayabeque . Το 2011 είχε πληθυσμό 3.371 κατοίκους. Bacunayagua
Γέφυρα Bacunayagua (ες), η ψηλότερη στην Κούβα Το Bacunayagua βρίσκεται στην Κούβα Bacunayagua
Ο μικρός οικισμός της βόρειας Κούβας ιδρύθηκε στην πλευρά του σημαντικού δρόμου Vía Blanca (δρόμος), όπου ένα βαθύ φαράγγι κόβει τους παράκτιους λόφους μεταξύ της κοιλάδας Yumuri και των ακτών των Στενών της Φλόριντα.
Σηματοδοτεί το όριο μεταξύ της επαρχίας Mayabeque και της επαρχίας Matanzas .
Η γέφυρα Bacunayagua , που εγκαινιάστηκε τον Σεπτέμβριο του 1959, διασχίζει το φαράγγι και στα 110 μέτρα (360 πόδια) πάνω από τον πυθμένα της κοιλάδας βρίσκεται η ψηλότερη γέφυρα στην Κούβα.
Οι Κουβανοί το θεωρούν ένα από τα επτά θαύματα της κουβανικής πολιτικού μηχανικού. Σχεδιάστηκε από τον Luis Sáenz Duplace και κατασκευάστηκε υπό την ηγεσία του Πολιτικού Μηχανικού Manuel (Manolo) Arvesu.
Ένα εστιατόριο με κατάστρωμα παρατήρησης είναι χτισμένο στην πλευρά των Mayabeque, ενώ ο παράκτιος όρμος στην πλευρά του Matanzas περιλαμβάνει ένα κάμπινγκ.
Η γέφυρα χώριζε τις επαρχίες La Habana και Matanzas , αλλά μετά την αναδιοργάνωση του 2010, τώρα χωρίζει την επαρχία Matanzas από τη νέα επαρχία Mayabeque (τη μικρότερη του νησιού, εκτός από την ίδια την πόλη της Αβάνας).
Η Πέτρινη γέφυρα (Γαλλικά: Pont de pierre) είναι γέφυρα στο Μπορντώ, στο νομό Ζιρόντ στα νοτιοανατολικά της Γαλλίας, η οποία συνδέει την αριστερή όχθη του ποταμού Γαρούνα με την περιοχή Λα Μπαστίντ, στη δεξιά όχθη.
Η πέτρινη γέφυρα σχεδιάστηκε κατά παραγγελία του Ναπολέοντα Α' και κατασκευάστηκε από το 1819 έως το 1822.
Έχει μήκος 487 μέτρα και 17 καμάρες χτισμένες σε 16 πυλώνες. Είναι χτισμένη από πέτρα και τούβλο, με την ιδιαιτερότητα να έχει εσωτερικούς κενούς χώρους.
Η πέτρινη γέφυρα έχει χαρακτηριστεί ως ιστορικό μνημείο από το 2002.
Η πέτρινη γέφυρα ήταν η πρώτη γέφυρα πάνω στον ποταμό Γαρούνα στο Μπορντώ.
Σχεδιάστηκε κατά τη διάρκεια της Πρώτης Γαλλικής Αυτοκρατορίας, υπό τις διαταγές του Ναπολέοντα Α'. Κατά τη διάρκεια της εκστρατείας του Ναπολέοντα στην Ισπανία κατά τον πόλεμο της Ιβηρικής Χερσονήσου, τα στρατεύματά του έπρεπε να διασχίσουν γρήγορα τον ποταμό και το αρχικό σχέδιο ήταν μια ξύλινη γέφυρα, ευκολότερη στην κατασκευή.
Μέχρι τότε, το ποτάμι διασχίζονταν μόνο με βάρκα. Λόγω έλλειψης πόρων, η κατασκευή πραγματοποιήθηκε αργότερα, κατά τη διάρκεια της παλινόρθωσης των Βουρβόνων, από το 1819 έως το 1822, οπότε και δόθηκε στην κυκλοφορία.
Κατά τη διάρκεια αυτών των τριών ετών, οι κατασκευαστές αντιμετώπισαν πολλές δυσκολίες λόγω των ισχυρών ποτάμιων ρευμάτων και της υψηλής παλιρροϊκής εμβέλειας, που έφθανε τα 6 μέτρα σε εκείνο το σημείο του ποταμού.
Για να σταθεροποιήσουν τους πυλώνες της γέφυρας χρησιμοποίησαν ένα καταδυτικό κώδωνα.
Για την κατασκευή της γέφυρας απασχολήθηκαν 4.000 εργαζόμενοι.
Η γέφυρα έχει 17 καμάρες (σύμφωνα με τον θρύλο συμβολίζουν τον αριθμό των γραμμάτων στο όνομα του Ναπολέοντα (Napoléon Bonaparte).
Το μήκος της είναι 487 μέτρα.
Είχε αρχικό πλάτος 14,6 μέτρα που αυξήθηκε στα 19 μέτρα το 1954. Στις πλευρές, ανάμεσα στις καμάρες υπάρχει διακοσμητικά στοιχεία, που φέρουν τη σφραγίδα του Λουδοβίκου ΙΗ' της Γαλλίας, ένα διπλό L, και το οικόσημο του Μπορντώ.
Ήταν η μόνη γέφυρα μέχρι την κατασκευή της γέφυρας Σαιν-Ζαν το 1965.
Η πέτρινη γέφυρα συνέβαλε στην ανάπτυξη του Μπορντώ καθώς από το 1865, ενώθηκε με την περιοχή Λα Μπαστίντ που βρίσκεται στη δεξιά όχθη, όπου η πόλη επεκτάθηκε και δημιούργησε νέες λιμενικές εγκαταστάσεις.
Η γέφυρα είναι ένα σημαντικό σημείο στη διαδρομή του υλικοτεχνικού προγράμματος που μεταφέρει ανταλλακτικά για την παραγωγή Airbus A380.
Το 2003, δύο λωρίδες κυκλοφορίας δόθηκαν στο νέο τραμ του Μπορντώ.
Από το 2016, η γέφυρα είναι μόνιμα κλειστή στην κυκλοφορία εκτός από πεζούς, ποδηλάτες, τραμ και οχήματα έκτακτης ανάγκης.
Η γέφυρα του Γκαρ (γαλλικά: Pont du Gard, προφέρεται Πον ντυ Γκαρ) είναι γέφυρα ρωμαϊκού υδραγωγείου, το οποίο χτίστηκε τον 1ο αιώνα μ.Χ. για να μεταφέρει νερό από απόσταση άνω των 50 χιλιομέτρων στη ρωμαϊκή αποικία Νέμαυσο (λατινικά: Nemausus), τη σημερινή Νιμ.
Διασχίζει τον ποταμό Γκαρ κοντά στην πόλη Βερ-Πον-ντυ-Γκαρ του νομού Γκαρ, στη νότια Γαλλία.
Σύμφωνα με τελευταίες έρευνες, σταμάτησε να χρησιμοποιείται ως υδραγωγείο στις αρχές του 6ου αιώνα.
Από τον Μεσαίωνα, η κατασκευή χρησιμοποιήθηκε ως οδική γέφυρα.
Από τον 16ο αιώνα, η εξαιρετική αρχιτεκτονική της γέφυρας προσέλκυσε την προσοχή, επομένως το μνημείο επωφελήθηκε από τακτικές αποκαταστάσεις για να διατηρήσει την ακεραιότητά του. Μια οδική γέφυρα δημιουργήθηκε το 1743-1747.
Είναι η υψηλότερη από όλες τις γέφυρες ρωμαϊκών υδραγωγείων και μία από τις καλύτερα διατηρημένες.
Λόγω της ιστορικής σημασίας της είναι καταχωρημένη ως Ιστορικό μνημείο στον κατάλογο του 1840 και καταγεγραμμένη ως Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO από τον Δεκέμβριο του 1985.
Το ρωμαϊκό υδραγωγείο της Νιμ
Το ρωμαϊκό υδραγωγείο
Η γέφυρα του Γκαρ είναι τμήμα ενός υδραγωγείου μήκους άνω των 50 χιλιομέτρων, το οποίο μετέφερε νερό από την πηγή Ερ προς τη Νέμαυσο (Nemausus), ακμάζουσα ρωμαϊκή πόλη της εποχής, τη σημερινή Νιμ.
Το υδραγωγείο είναι αριστούργημα μηχανικής, μαρτυρία της τεχνογνωσίας των αρχαίων κατασκευαστών:
Ο υδραγωγός σε όλο του το μήκος είχε υψομετρική διαφορά μόλις 17 μέτρα, ενώ η ίδια η γέφυρα «κατεβαίνει» από το ένα άκρο της στο άλλο μόλις 2,5 εκατοστά, ενδεικτικό της μεγάλης ακρίβειας που οι Ρωμαίοι μηχανικοί κατάφεραν να επιτύχουν.
Το υδραγωγείο της Νιμ χτίστηκε τον 1ο μ.Χ. αιώνα. Οι σήραγγες που χρονολογούνται από την εποχή του Αυγούστου (27π.Χ.-14 μ.Χ) έπρεπε να παρακαμφθούν, οπότε η κατασκευή του υδραγωγείου είναι μεταγενέστερη, και νομίσματα που βρέθηκαν στις δεξαμενές της πόλης της Νιμ, όπου συλλέγονταν τα νερά του υδραγωγείου, δεν είναι προγενέστερα του αυτοκράτορα Κλαύδιου (41-54).
Ως εκ τούτου, θεωρείται ότι η κατασκευή υδραγωγείου θα πρέπει να είναι μεταξύ 40 και 50 μ.Χ..
Η κατασκευή του έργου διήρκεσε 5 χρόνια και ο αριθμός των εργαζομένων ανέρχονταν στους 1.000.
Η μέση ροή υπολογίζεται σε 40.000 κυβικά μέτρα νερού ανά ημέρα, δηλαδή 400 λίτρα νερού ανά δευτερόλεπτο.
Το τρεχούμενο νερό χρειαζόταν μια ολόκληρη μέρα για να φτάσει, με τη βαρύτητα, στο σημείο διανομής, το Castellum divisorium, ακόμα ορατό στη Νιμ.
Η Νιμ είχε ένα ορισμένο αριθμό πηγαδιών, καθώς και μια κοντινή πηγή: η κατασκευή του υδραγωγείου δεν ήταν επομένως ζωτική ανάγκη, αλλά μάλλον ένα έργο κύρους, το οποίο προοριζόταν για τις θέρμες, τις κατοικίες των πολιτών, τους κήπους και τις κρήνες της πόλης.
Η γέφυρα συμβολίζει τη ρωμαϊκή επιστημονική μεγαλοφυΐα.
Το μεγάλο αυτό γεφύρι βρίσκεται ανάμεσα στα χωριά Βίτσα και Κουκούλι, γεφυρώνει την χαράδρα του Βίκου στο νότιο άκρο της και ουσιαστικά σηματοδοτεί την αρχή του μεγάλου φαραγγιού.
Ο Ι.Λαμπρίδης αναφέρει ότι το κατασκεύασε ο άρχοντας Αλέξιος Μίσιος από το Μονοδένδρι το 1748 δίπλα στον νερόμυλο που διατηρούσε ο ίδιος.
Το γεφύρι συνέδεε την σκάλα της Βίτσας με την σκάλα του Κουκουλίου και εξυπηρετούσε την επικοινωνία των δύο χωριών.
Διαθέτει δύο καμάρες με την μεγάλη, στην ανατολική πλευρά, να έχει άνοιγμα 19 μέτρα και την μικρότερη βοηθητική στα δυτικά, να έχει άνοιγμα 4,5 μέτρα.
Παλιότερα διέθετε αρκάδες αλλά το 1938 μετά από εργασίες συντήρησης αντικαταστάθηκαν με το σημερινό λίθινο στηθαίο με την τσιμεντένια επίστρωση.
Έχει κηρυχτεί ιστορικό διατηρητέο μνημείο (ΥΑ ΥΠΠΕ/ΔΙΛΑΠ/Γ/1260/30653/2-7-1982 - ΦΕΚ 628/Β/26-8-1982).
Φτάνουμε σ' αυτό αν ακολουθήσουμε τον δρόμο προς Καπέσοβο και 1000 μέτρα μετά την διασταύρωση των Κήπων στρίψουμε αριστερά σε χαλικόδρομο.
Στο τέρμα του δρόμου ξεκινάει η σκάλα του Κουκουλίου που, μετά από πεζοπορία 850 μέτρων, μας οδηγεί στο γεφύρι του Μίσιου.
Εναλλακτικά μπορούμε να το προσεγγίσουμε από την Βίτσα, αν κατηφορίσουμε από την πλατεία της προς την Σκάλα της Βίτσας, στο τέρμα της οποίας βλέπουμε το γεφύρι.
Η απόσταση που θα διανύσουμε στην δεύτερη περίπτωση είναι περίπου 2 χιλιόμετρα.
Στα ανατολικά του Ζαγορίου, στην σκιά της αλπικής Βόρειας Πίνδου, υπάρχει ένα παραμυθένιο χωριό με το βλάχικο όνομα Μπαϊεάσα, γνωστό με την ονομασία Βοβούσα.
Μάλιστα το χωριό αποτελεί μια από τις κύριες εισόδους προς τον εθνικό δρυμό της Βάλια Κάλντα.
Εκεί λοιπόν που η Ήπειρος τείνει να συναντήσει τη Μακεδονία, ανάμεσα σε μια κοιλάδα τριγυρισμένη από πυκνά αδιαπέραστα δάση με οξιές και έλατα, συναντά κανείς τη Βοβούσα, το ανατολικότερο βλαχόφωνο χωριό του Ζαγορίου.
Βρίσκεται σε υψόμετρο 1000 μέτρων και παίρνει το όνομά του από την υπέροχη βουή των ορμητικών νερών του ποταμού Αώου που το διασχίζει, και που στην κυριολεξία κόβει το χωριό σε δύο μέρη. ("ΒοΪούσα " - "Βοβούσα")
Σύμφωνα με την παράδοση η Βοβούσα προέκυψε από τη συνένωση τεσσάρων μικρότερων χωριών και η ιστορία της ξεκινά τον 10ο αιώνα, με τις πρώτες μετακινήσεις των βλάχων στα χωριά της Πίνδου.
Κατά τα παλαιότερα χρόνια, η κύρια ασχολία των κατοίκων της περιστρέφονταν γύρω από την κτηνοτροφία, το εμπόριο και τις μεταφορές.
Περίπου 150 οικογένειες ζούσαν μόνιμα στην Βοβούσα, όμως από τις αρχές του 19ου αιώνα και μετά, το χωριό περνάει σε μια άλλη εποχή.
Οι ληστρικές επιδρομές, η επιδημία του 1814 καθώς και η λεηλασία των σουλτανικών στρατευμάτων το 1829, οδηγούν σε σημαντική μείωση του πληθυσμού, με τις περισσότερες οικογένειες να στρέφονται σε Μακεδονία και Θράκη, ενώ η παρακμή του χωριού και κατ΄ επέκταση των γύρω περιοχών είναι γεγονός.
Το 1940 βρίσκεται για ακόμα μια φορά στο επίκεντρο των εξελίξεων, με αποτέλεσμα την ολοκληρωτική του καταστροφή στις 23 Οκτωβρίου του 1943.
Μετά και τον εμφύλιο, παίρνει πια την σημερινή του μορφή, με τους λιγοστούς κατοίκους του να ασχολούνται με την υλοτομία και την επεξεργασία του ξύλου.
Ορόσημο του χωριού αποτελεί το μεγάλο τοξωτό γεφύρι που στέκει αγέρωχο πάνω από τα ορμητικά νερά του Αώου από το 1748, ενώνοντας για πάντα τους δύο μαχαλάδες εκατέρωθεν του ποταμού, ενώ αποτέλεσε ταυτόχρονα και το πέρασμα από την Ήπειρο στη Μακεδονία.
Πρόκειται για το παλιότερο εν χρήση γεφύρι του Ζαγορίου και χτίστηκε από τον Αλέξιο Μήσιο από το Μονοδέντρι, έχοντας αναγνωριστεί ως νεότερο αρχαιολογικό μνημείο.
Η εικόνα του Αώου που κόβει στα δύο τη μαγική Βοβούσα μένει χαραγμένη στο μυαλό των επισκεπτών, ενώ ο ανεπανάληπτος ήχος του, ακολουθεί όλες ανεξαιρέτως τις δραστηριότητες των απλών μα συνάμα αρχοντικών κατοίκων του χωριού, με σημαντικότερη όλων το ομώνυμο φεστιβάλ στα μέσα του καλοκαιριού.
Το φεστιβάλ είναι αφιερωμένο στην προστασία του περιβάλλοντος, με εκδηλώσεις που ενισχύουν την αειφορία και τονίζουν τα συγκριτικά πλεονεκτήματα της Βόρειας Πίνδου, με μουσικές εκδηλώσεις, θεατρικές παραστάσεις, πεζοπορικές εξορμήσεις, εργαστήρια βοτανοθεραπείας, άυλης πολιτιστικής κληρονομιάς και προφορικής ιστορίας.
Η γέφυρα Πολιτσάς κτίσθηκε στο τέλος του προηγούμενου αιώνα με σκοπό να εξυπηρετεί τα χωριά Αμπελοχώρι, Ραφταναίους, Άγναντα, Πράμαντα, Κτιστάδες, με τα Γιάννενα μέσω των Κατσανοχωρίων.
Η γέφυρα αποτελείται από τέσσερα τόξα από τα οποία τα τρία μικρότερα
έχουν κάθετη προβολή στο έδαφος, ενώ το μεγάλο τόξο προβάλλεται στα νερά του Αράχθου. Είναι χτισμένη με πέτρα από την ίδια περιοχή, οι δε μαστόροι ήταν ντόπιοι.
Η γέφυρα χτίστηκε με χρηματοδότηση του Ιωάννη Λούλη και αποτελεί μαζί με μια σειρά άλλων κτιρίων ένα σύνολο έργων κοινής ωφελείας που κατασκεύασε ο παραπάνω ευεργέτης.
Χρησιμοποιείται ως σημείο εκκίνησης για κανό, καγιάκ και ράφτινγκ.
Από το χωριό Φορτόσι σε απόσταση 27 χλμ. από τα Ιωάννινα κατεβαίνουμε τον δρόμο για το χωριό Αμπελοχώρι.
Ο δρόμος θα μας οδηγήσει στα στενά του Αράχθου και εκεί θα συναντήσουμε το γεφύρι της Πολιτσάς.
Πέτρινο μονότοξο γεφύρι το οποίο γεφυρώνει τον ποταμό Μέγδοβα. Μέχρι και την κατασκευή της σιδερένιας γέφυρας τύπου bailey στο Παρκιό, το γεφύρι αυτό ήταν το μοναδικό πέρασμα του ποταμού Μέγδοβα.
Το Γεφύρι της Βίνιανης βρίσκεται γεωγραφικά ανάμεσα από τα χωριά της Παλιάς Βίνιανης, της Νέας Βίνιανης από την οποία απέχει μόλις 3 χιλιόμετρα και του χωριού Στένωμα.
Το πότε χτίστηκε το γεφύρι δεν μπορεί να το πει κανείς με βεβαιότητα καθώς δεν υπάρχουν γραπτές αναφορές, το μόνο που μπορούμε να συμπεράνουμε από τα γραπτά είναι ότι το έχει χτιστεί περίπου την ίδια χρονική περίοδο με το γεφύρι του Μανώλη οπότε το τοποθετούμε το δεύτερο μισό του 17ου αιώνα.
Φωτογραφίες από https://gr.pinterest.com https://www.info-karpenisi.gr/ https://www.allovergreece.com/ https://www.petrinagefiria.com/ https://www.petrinagefiria.com/
Το Γεφύρι του Αζίζ Αγά είναι το μεγαλύτερο πέτρινο γεφύρι της δυτικής Μακεδονίας.
Βρίσκεται στον ποταμό Βενέτικο, κοντά στο Τρίκωμο.'Εχει μήκος 75, πλάτος 3 και ύψος 15 μέτρα. Αποτελείται από τρεις καμάρες, με μέγιστη την κεντρική που απολήγει σε ελλειψοειδές τόξο, με άνοιγμα 30 μέτρων.
Υπήρχε λίθινο στηθαίο κατά μήκος της γέφυρας. Πάνω από τα βάθρα της βόρειας και της νότιας πλευράς υπάρχουν ανακουφιστικά ανοίγματα, που λειτουργούν ως υπερχειλιστές. Κατασκευάστηκε τον 19ο αιώνα ή το 1727.
Πήρε το όνομά του από τον Αζίζ Αγά, ο οποίος χρηματοδότησε την κατασκευή του.
Ο Αζιζ Αγάς ανέθεσε την κατασκευή σε φημισμένο πρωτομάστορα, αλλά εξ αιτίας του μεγάλου μήκους καί ύψους του, το γεφύρι παρουσίαζε δυσκολίες. Δύο φορές έπεσε η μεσαία καμάρα μετά την αφαίρεση των καλουπιών.
Όταν οι σκαλωσιές καί τα καλούπια στήθηκαν για τρίτη φορά, ο Αζιζ Αγάς απείλησε τον πρωτομάστορα πως αν το γεφύρι πέσει γιά τρίτη φορά "θα του πάρει το κεφάλι".
Την ώρα που αφαιρούταν καί τα τελευταία καλούπια, ο πρωτομάστορας έντρομος κατέφυγε στη "ράχη Σκύφτη", λίγο νότια του γεφυριού, κατά το Κηπουριό για ν' αποφύγει τις κυρώσεις αν το γεφύρι ξαναέπεφτε.
Το γεφύρι όμως τη φορά αυτή στάθηκε όρθιο. Ο Αγάς κάλεσε κοντά του με έναν χωροφύλακα τον πρωτομάστορα, τον συνεχάρη και τον πλήρωσε.
Το γεφύρι της Πορτίτσας βρίσκεται στο χωριό Σπήλαιο, του νομού Γρεβενών και απέχει 45 χιλιόμετρα από την ομώνυμη πρωτεύουσα.
Πιθανότατα είναι το δημοφιλέστερο και ομορφότερο γεφύρι του νομού καθώς με το υπέροχο τοπίο που δημιουργεί το βαθύ φαράγγι με το καλά συντηρημένο γεφύρι και η ευκολία της πρόσβασης σ’ αυτό δημιουργούν ένα μνημείο απαράμιλλης και ασύγκριτης ομορφιάς.
Γεφύρι Πορτίτσας στο Σπήλαιο
Ανάμεσα στα βουνά Σπηλαίου και Λυκότρυπας δημιουργείται η κοιλάδα Κανάβη. Η ευχάριστη αγκαλιά της κοιλάδας με τα νερά του ορεινού ρέματος να κυλούν νωχελικά ανάμεσα σε κροκάλες και πλατάνια, ημερεύει τη σκληρότητα της ορεινής γης.
Η κοιλάδα καταλήγει σε βαθύ φαράγγι, που ονομάζεται Πορτίτσα, ενώ η έξοδος του ονομάζεται Καρούτες.
Την εικόνα έρχεται να συμπληρώσει στο βάθος το βράχινο φράγμα που σχηματίζουν σαν συμπληγάδες οι δυο αντικριστοί κάθετοι βράχοι το οποίο εμποδίζει αποφασιστικά το άπλωμα του μικρού οροπεδίου.
Μπροστά από το στενόμακρο στόμιο του φαραγγιού που χάσκει σαν πόρτα που ξεχάστηκε ανοικτή, το πέτρινο γεφύρι της Πορτίτσας δρασκελίζει το ποτάμι δίνοντας διέξοδο στην επικοινωνία των ντόπιων ανάμεσα στο Σπήλαιο και το Τρίκωμο.
Πινακίδα για το Μονοπάτι Σπήλαιο - Τρίκωμο
Ο ποταμός που περνά κάτω από την κάμαρα του γεφυριού είναι ο Βενέτικος ποταμός, παραπόταμος του Αλιάκμονα, ο οποίος είναι ο μεγαλύτερος σε μήκος Ελληνικός ποταμός (μήκος 297 χιλιόμετρα).
Η κατασκευή της γέφυρας υπολογίζεται το 1743 και σύμφωνα με πηγές χτίστηκε με προσφορές από το Μοναστήρι του Σπηλαίου.
Είναι δίτοξο με το άνοιγμα του μεγάλου τόξου να φτάνει στα 13,80μ και του μικρού τα 5μ.
Το συνολικό του μήκος είναι 34 μ. και το πλάτος του 2,70 μ. , το δε συνολικό του ύψος του φτάνει τα 7,80 μ.
Από το γεφύρι ξεκινά λίθινο μονοπάτι που φτάνει ως το χωριό.
.jpg)
.jpg)
